Sprookje

Er waren eens een man en een vrouw. De vrouw was zwanger van haar eerste kindje. Ze hadden besloten om na de geboorte van de baby allebei vier dagen te gaan werken. Maandag: mamadag, dinsdag: naar de ouders van de man, woensdag: kinderdagverblijf, donderdag: naar de ouders van de vrouw, vrijdag: papadag. En misschien konden ze op de mama- en papadag nog wat thuiswerken.

Maar tijdens de zwangerschap veranderde de vrouw, ze werd zachter en emotioneler, en na de geboorte werd ze moeder.

De moeder voelde perfect aan wat haar baby nodig had: moedermelk en haar nabijheid. Er volgde een rustige tijd, de baby was ontspannen en huilde zelden.

Na tien weken ging de moeder weer werken. De vader bleef zes weken thuis. Hij vond het lastig om de baby te begrijpen en kon niet tegen het geluid van een huilende baby. Meerdere malen per dag belde hij de moeder op haar werk. Zij wist wat de baby nodig had, maar kon het niet geven. Dit was stressvol. Bovendien kon ze zich niet op haar werk concentreren en lekten haar borsten.

Zes weken later ging het schema in dat ze tijdens de zwangerschap bedacht hadden. De baby leek het goed te doen bij de grootouders en op het kinderdagverblijf. Thuis echter maakte hij een uitgeputte indruk. Zowel overdag als ’s nachts waren de ouders met de overprikkelde baby bezig. Hierdoor raakten zij ook uitgeput en gestresst. Van thuiswerken kwam niks. De ouders zaten met de handen in het haar. Ze moesten immers werken om hun huis, spullen en later de opleiding, autorijles, sportclub, merkkleding en muziekles van het kind te kunnen betalen.

Een jaar later kreeg de moeder een visioen. Ze weet het aan haar burn out, maar later zei haar man dat hij hetzelfde had gedroomd. Ze droomden dat de wereld totaal anders was. Mensen woonden in kleine groepen bij elkaar, met allerlei leeftijden. Iedereen hielp elkaar en deed waar hij of zij goed in was. Baby’s en kleine kinderen werden gedragen en in hun behoefte voorzien door hun (groot)ouders, zus, broer of nichtje. De oudere kinderen speelden de hele dag, leerden van de andere kinderen of keken wat de volwassenen deden. Er waren degelijke, noodzakelijke spullen en ze waren van iedereen. Er was geen prestatiedruk, competitiedrang of stress en toch gebeurde alles wat er moest gebeuren met respect voor elkaar en de natuur. Niemand hoefde via social media hun leven te delen, want ze leefden al met elkaar. Het was een samenleving die op harmonieuze, liefdevolle wijze met elkaar omging, gebruik makend van oude en nieuwe kennis. Met de omgangsvormen en samenlevingsvorm uit de ‘primitieve’ wereld (sociocratie, innerlijke motivatie, één met de natuur) en de technologieën van nu (internet, zonnepanelen, kennis).

De man en vrouw zagen in dat materialisme hen geen goeds bracht en besloten hun droom waar te maken. Ze richtten een online community op en vonden gelijkgestemden. Ze verdiepten zich in duurzaamheid, wonen, natuurlijk leven, zelfvoorzienend zijn, sociocratie en natuurlijk ouderschap. Er was weerstand en ze kregen tegenslagen, maar uiteindelijk waren zij de pioniers van een nieuwe samenleving.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s