Beste meneer Rutte

Pas geleden kreeg ik een folder van de gemeente, omdat onze vijfjarige zoon leerplichtig was geworden. Hierin werd gesproken over leerplicht, schoolplicht, ongeoorloofd verzuim en de consequentie van het niet behalen van een startkwalificatie (geen uitkering tot je 27e jaar bij werkloosheid). Toen ik dat las dacht ik aan mijn vijftienjarige zoon en werd ik heel verdrietig.

Hoe zou u zich voelen als uw vijfjarige zei dat hij liever doodging dan nog naar school te gaan. En u hem toch weer naar school bracht.

Hoe zou u zich voelen als uw schoolkind elke ochtend schreeuwde, huilde en wegliep omdat hij naar school moest. En u het toch weer naar school sleurde.

Hoe zou u zich voelen als uw kind hoofdpijn en buikpijn had, omdat het naar school moet. En u het toch weer achterop de fiets zette.

Hoe zou u zich voelen als uw kind school een gevangenis noemt.

Hoe zou u zich voelen als uw puber een burn out had (hoofdpijn, hyperventileren, duizelig), maar volledig belastbaar is volgens de schoolarts. En u hem maar weer naar school stuurde.

Hoe zou u zich voelen als u in een klas voor dagbesteding werd gezet, terwijl u VMBO niveau heeft.

Hoe zou u zich voelen als u door dyscalculie geen 1F niveau rekenen kan halen, laat staan 2F niveau wat voor het MBO vereist is.

En hoe zou u zich voelen als u daardoor geen startkwalificatie kon behalen.

Hoe zou u zich voelen als u uw talenten niet mocht ontwikkelen?

Is dan die jarenlange worsteling voor niks geweest?

Ligt dat aan ons kind, aan ons als ouders of aan het schoolsysteem?

De afgelopen schoolvrije periode heeft mij duidelijk gemaakt dat onze kinderen op school dwang ervaren, onder druk worden gezet, met elkaar worden vergeleken, worden geconfronteerd met wereldnieuws waar ze verdrietig van worden, in hokjes geduwd worden en dat de oorzaak voor problemen meestal bij het kind wordt gelegd. U zegt: kwetsbare kinderen moeten naar school, maar school maakt onze kinderen juist kwetsbaar. In vakanties en de afgelopen periode komen onze kinderen weer tot zichzelf. Ze leren: samen spelen, zich vervelen, compromissen sluiten, Engels en computers bouwen, zwemmen in de sloot, grenzen verkennen, nieuwe vrienden maken, een ei leren bakken, watervrij worden, bouwen, tellen, lezen, alles over de wolf, tekenen, hoe eieren uitgebroed worden, roeien, skaten. Het komt allemaal vanzelf en uit henzelf.

Het schoolsysteem is belemmerend en niet efficiënt: hoeveel tijd wordt besteed aan waarschuwen, straffen, stil krijgen van een klas? En hoeveel tijd aan toetsen? En dan denkt u dat nog meer toetsen een oplossing is?

Onze elfjarige zoon wil niet naar de middelbare school. Hij wil geen ongeïnteresseerde, ongemotiveerde kinderen om zich heen. Hij wil geen cijfercompetitie. Hij wil een inspirerende omgeving, uitdagingen, creatieve oplossingen bedenken. Ontdekken waar hij goed in is en waar hij gelukkig van wordt.

Ik maak me zorgen over alle kinderen die niet in het schoolsysteem passen, die ongelukkig zijn, beschadigd zijn, hun authenticiteit kwijtgeraakt zijn, drop-outs zelfs soms. Ik maak me zorgen over de kinderen die niet opvallen op school, zich aanpassen, hun identiteit en creativiteit opgeven. En ik maak me zorgen over de leraren, die onmacht en frustratie voelen, omdat ze niet van het smalle pad mogen afwijken.

Werkt het huidige schoolsysteem als het mijn normaal begaafde kind belemmert  een startkwalificatie te behalen?


Voor hen en iedereen die dat wil, zou er een ontsnappingsmogelijkheid moeten zijn. Bijvoorbeeld thuisonderwijs, al dan niet begeleid en al dan niet tijdelijk. Er zou meer ruimte moeten zijn voor (gratis) alternatieve scholen. Het smalle schoolweggetje moet breed worden, zodat alle kinderen hun talent kunnen ontdekken en dit later kunnen inzetten in onze maatschappij. Dat lijkt mij een goede investering voor de samenleving.

Ik hoor graag van u.

Hoogachtend,

Miriam, moeder van vier kinderen van vijftien, elf, zeven en vijf jaar.