Onder’wijs’

Gisteren een prachtig voorbeeld van hoe mensen leren. Onze zoon (15) haalde zijn computer uit elkaar en bouwde hem over in een andere kast. ‘Het is eigenlijk heel simpel’, zei hij en hij legde het uit aan mij, inclusief technische termen als moederboard en hardware. Dit was het resultaat van het maandenlang bekijken van YouTube filmpjes over dit onderwerp.

Daarna keek hij een Engelstalig filmpje over het overzetten van Windows en bracht het gelijk in praktijk.

Hij was geconcentreerd, niet te stoppen (het was eigenlijk bedtijd) en deed het vanuit zijn eigen interesse en motivatie.

En zo ging het ook met het leren van Engels (vloeiend spreken, schrijven en lezen intussen, ver boven zijn VMBO schoolniveau) en met het oefenen van ingewikkelde sprongen op de trampoline (en alle Engelstalige termen die daarbij horen). Ook de klok heeft hij zichzelf geleerd, toen hij het nodig vond. Op school kregen ze het niet voor elkaar…

Zou dit de ‘natuurlijke’ manier van leren zijn? Dus: iets willen kunnen, afkijken van anderen, zelf proberen, analyseren van het resultaat en dan opnieuw proberen of de grens verleggen. Nieuwe vaardigheden worden gedeeld met vrienden. Eerst in een veilige omgeving waar fouten niet ‘fataal’ zijn en later in het echt?

Ik denk van wel!

Maar op school moet je leren wat je niet wil weten, mag je niet overleggen, zegt de leraar hoe je iets moet doen en in welk tempo, bepaalt de leraar de grens van wat je mag weten en wordt er serieus getoetst. Geen ‘Spielerei’ mogelijk.

Het schoolsysteem druist in tegen de natuurlijke manier van leren. Daardoor ontstaat weerstand. Daar heeft iedereen last van: leerlingen, ouders en leraren.

Waarom gaan we dan nog zo door?